Keijzer Kompas

Pierre Keijzer

 
  Welkom

Keijzer KompasCoachen - Scheidingen - Zelfanalyse - Trainingen

  Werkwijze
Activiteiten
Informatie
Publicaties
Contact

 

 

Publicaties

In deze rubriek staat een actueel verhaal over de “ CRISIS” Wat is uw crisis op dit moment? Ik hoop dat u na het lezen van dit verhaal mij een reactie zou willen sturen in een mail, wat u er van vindt. Ik wens u veel lees plezier. reactie


Crisis
( In gesprek met je hart) 14 januari 2009.
Geplaatst artikel in maandblad “Spiegelbeeld”  Uitgave November 2009. 

Vandaag ga ik voelen wat mijn crisis in houdt.
Ik ga dat doen op het strand bij de zee.
De stilte, de rust, de ver gezichten die raadselachtig zijn.
Ik heb ook een missie. Een bekende zeldzame steen zoeken.
En dat allemaal dicht bij huis. Gewoon in Nederland.

Voordat ik vertrek voor deze uitdaging, maak ik een uitgebreide rugzak proviand. Brood, drinken, koeken, fruit in blik, toilet papier (je weet maar nooit) regenkleding, pen en papier.

Ik krijg net voordat ik vertrek telefoon.
Een opdrachtgever belt mij voor een directe spoedklus.
Ik vertel hem dat het mij spijt dat ik hem op dit moment niet kan helpen.
Ik bied hem aan, dat ik hem volgende week wel van dienst kan zijn.
Met wederzijds begrip beëindigen we het gesprek.
Al snel zit ik in mijn hoofd te denken. Je slaat deze opdracht af? Het is wel omzet?
Al snel zit ik in mijn gevoel. Ik ga mijn crisis onderzoeken en daar past deze opdracht nu even niet bij.
Ik laat het los en vervolg mijn weg. Naar het strand op zoek naar de steen.

Als ik op mijn fiets zit en de zee al in de verte kan horen, zet ik met al mijn kracht de pendalen aan. Heerlijk de frisse wind en de kracht voelen die in mijn lichaam schuil gaat.

Daar is het strand. In de verte zie ik de woeste golven beuken aan de horizon.
Het is een eindje lopen om aan de vloed lijn te komen.
Naarmate de vloedlijn dichterbij komt, wordt de zee steeds rustiger.
Als ik de vloedlijn heb bereikt, besluit ik met de wind in mijn rug langs de vloedlijn te lopen.
Dat loopt makkelijk. In plaats met de wind vol op je lichaam en in je gezicht. Mee bewegen kost minder energie, en geeft ruimte.
Ik begin naarstig op zoek naar de steen.
Al snel dwalen mijn gedachten af naar mijn crisis. Hoe komt het nou met alles? Dat is de vraag die ik mij zelf stel.
Op dit moment weet ik het niet. Ik laat het los.
Ik zie vele mooi dingen in vele vormen op strand liggen. Ik heb een tas meegenomen. Ik wil het meenemen. Bij alles wat ik oppak of aanraak, blijkt het heel broos te zijn en snel stuk gaat.
Ik besluit vanaf nu, wat ik ook zie. Ik geniet van het voorwerp en laat het zijn voor wat het is.
Je kunt niet alles pakken in het leven, als je niet weet hoe je er mee om moet gaan.

In de verte zie ik een persoon lopen. Is het een man of een vrouw? Vraag ik mij af.
Het is nog lang niet duidelijk om te zien wat het nou is.
In de verte op mijn weg langs de vloedlijn, zie ik een breed water, dat mijn weg zal blokkeren.
Ik denk zal ik maar meer op het strand gaan lopen. Daar is dat water niet.
Ik besluit gewoon de uitdaging aan te gaan en niet te wijken van mijn pad.

Naar mate ik dichter bij kom, blijkt dit brede stromende water helemaal niet breed te zijn.
Ik kan er met een kleine inspanning gewoon over heen springen.
Nadat ik dit opstakel ben gepasseerd is de persoon in de verte ook duidelijker geworden.
Het is voor 95% een vrouw. Ik denk dat te zien door de lange jas die ik zie wapperen in de wind en de manier van lopen.
Hoe ik haar zie lopen en de vormen die ik daar in mijn belevingen aan bind, denk ik direct aan een vrouw uit mijn verleden.
Vele vragen schieten mij te binnen.

Nu is het duidelijk. Het is een vrouw.
Zal ik al mijn moet bij elkaar rapen en de vrouw vragen of ik haar een vraag mag stellen!
Als zij ja zegt, vraag ik aan haar, Wat is uw crisis?
Wanneer ik de vrouw passeer lach ik vriendelijk en zeg haar gedag.
Zij lacht vriendelijk terug en zegt mij ook gedag.
Ik vervolg rustig mijn weg langs de vloedlijn.
Ik denk aan mijn gedachten, de vriendelijke vrouw en mijn belachelijke vraag.

Na enige tijd lopen, zie ik voor mij weer een stromend water mijn weg belemmeren.
Ik denk niet meer na en vervolg gewoon mijn weg.
Bij het stromend water aangekomen, zie ik dat deze breder en dieper is dan de vorige.
Ik kijk zonder te denken naar links en naar rechts, en ga naar dat stuk toe wat voor mij te doen is. En neem de blokkade zoals hij is en vervolg mijn wandeling.

Ik zie ineens mist ontstaan aan de horizon vanuit de zee. En denk op dat moment, ik heb nu al zolang gelopen en die steen! Laat maar. Het is tijd om de terug te gaan.

Ik draai mij om en zie dat de weg terug een grote mistbank is. CRISIS.
Wat nu! Denk ik. Al snel zegt mijn gevoel volg je voetsporen.
Ik doe wat mij gevoel mij in gaf en volg mijn voetsporen. De weg terug.

Uit het niets komt de zon.
Hij loste de mist op samen met de wind. Als sneeuw smelt, door warmte van de zon.
Ik stond er met verwondering naar te kijken. Ik pakte mijn rugzak en at mijn fruit in blik op.
Ik had de hele tijd nog niets gegeten of gedronken. Dit is eten en drinken tegelijk.

Mijn horizon is in een korte tijd helder, en kan weer heel ver waarnemen.
De stromende wateren die mij op de heen weg belemmerden, zijn droog gevallen.
Zonder enige moeite zijn ze nu te bewandelen.
Het zand schittert helemaal zilver. De zon geeft een gouden gloed en een heerlijke warmte.
Ik merk op, dat ik rustiger loop en meer geniet van alles om mij heen.
Ik zie een grote groep vogels. Heel veel kleine vogels van hetzelfde ras en een paar grote vogels van een ander ras. Ze zoeken duidelijk naar voedsel. De kleintjes zoeken. De grote opserveren en eten zo nu en dan.. Wat voor vogels het zijn?. Ik weet het niet.
Het is niet belangrijk wat ze zijn. Het is belangrijk wat ze doen. Ze helpen elkaar.
Zonder daar enige voorwaarden aan te stellen. Ze doen. Wat ze voelen. Heel gewoon. Eten zoeken.

Onderweg zie ik de voorwerpen weer liggen die ik zo mooi vond. Het is mooi om het te zien, maar ik hoef ze niet te bezitten. Ik kan niet alles gaan bewaren wat ik mooi vind. Ik laat los. Deze verzamelwoede. Een ander mag daar ook op zijn manier van gaan genieten.
Mijn zoek tocht naar de zeldzame steen staak ik ook.
Ik vraag mijzelf af. Als ik die steen bezit. Wat dan? Nou?.... Dat was het dan.
Meer is daar dan niet van over.
Die steen ben ik zelf. Ik heb alles. Het wordt tijd om dat weg te doen, die of wat ik niet meer nodig heb. Zo krijg ik meer ruimte, rust voor nieuwe ideeën.

Ik heb het gevoel dat deze uitdaging/wandeling, de heen weg langer duurde, dan de terug weg. Als ik het strand verlaat zie ik, dat de zee rustig is aan de horizon. Het heeft nog wel dezelfde hevige geluiden, toen ik aankwam. Dezelfde beleving en toch anders.

Bij thuis komst deed ik mijn rug zak af. Ik zag hoeveel ik nog over had, onaangebroken spullen die ik niet eens bleek nodig te hebben. Wat een ballast!

De telefoon ging. Het was dezelfde opdrachtgever van vanmorgen.
Hij vroeg aan mij of ik vanaf volgende week een klus zou willen klaren.
Ik neem de klus aan. Zei ik tegen hem.

Na het gesprek dacht ik gelijk, En daarna dan? Mijn gevoel stelde mij direct gerust. We zien wel. Gewoon doen.

Wat wil ik nou vertellen en bereiken met dit verhaal.

Als u mijn verhaal heb gelezen, en je zou dit gebruiken over alle Crisissen heen. Kan het volgende allemaal gebeuren.

Bij het begin. Beginnen.

Ik besefte toen ik thuis was, dat ik nog heel veel over had. Dit droeg als ballast. Ik ben over verzadigd. Door de jaren heen heb ik veel bij elkaar gesprokkeld. Verzamel woede. Zo is het met velen onder ons op dit moment gesteld. We hebben zoveel. Maar gebruiken we ook alles wat we bezitten. Het geld bij de banken is schaars. Door alle leningen. We hebben meer uitgegeven dan we bezaten de afgelopen jaren. Zoveel mogelijk willen bezitten. Crisis. En wat we bezitten houden we angstvallig vast.

Als we nu eens, ieder voor zich. Kijkt wat wil ik kwijt, of wat gebruik ik nou weinig of nooit. Dit kan op vele gebieden zowel in materialen, voorwerpen, maar ook kennis. We geven zoveel weg aan goede doelen. Dit zouden we uit liefde weggeven of een redelijke vergoeding daarvoor vragen, zonder voorwaarde hier aan te stellen. Dit geeft ruimte en rust en mogelijkheden voor iets nieuws. Je komt weer bij je gevoel. Wat wil ik? En wat heb ik nu nodig.

Dit zou, als er maar een paar mensen zijn die dit gewoon doen, een beweging te weeg brengen waar ik van overtuigd ben dat alles weer gaat draaien. De hele wereld, de economie, etc etc.

Nu komen de weerstanden en de vragen. Toen ik de belemmerende stromende wateren, de persoon in de verte en al mijn vragen daar aan. Mijn belevingen uit het verleden aan die vrouw. De plotseling opkomende mist. De steen die ik zocht. Waren op dat moment mijn vragen, angsten, en weerstanden.

Ik ben ze allemaal aangegaan. Zonder voorwaarde er aan te stellen.
De mist loste op. De belemmerende wateren waren verdwenen. De steen die ik zocht. Was ik zelf. Heb ik al deze oplossingen van te voren voorzien? Heb ik de oplossingen gemaakt?. Nee, ik ben ze allemaal tegen gekomen. En heb mij alleen verwonderd.

Ik ben mijn weerstanden en angsten aan gegaan. Ik heb mijn gevoel alleen maar gevolgd. En simpel los gelaten. Gewoon maar doen. We zien wel. En niet afvragen hoe komt dit? Of dat?. Die vogels vragen zich ook niet af wat ze aan het doen zijn. Ze doen gewoon hun ding. Vogel zijn. Eten zoeken met ze allen. Meer niet. Ze voorzien zich alleen van de basis behoeften.

Het is te simpel voor woorden. Het is een kwestie van gewoon doen. Meer niet. Hier volgen enkele voorbeelden. Er zijn er veel. En het is op alles toe te passen

De basis
Een baby, daarna kind en als laatste de volwassen mens heeft de volgende behoeftes.
Liefde,
Geborgenheid,
Veiligheid,
Warmte,
Voeding,

Als we zijn voorzien van deze elementen kunnen we en zijn we instaat te voelen waar onze gevoelens naar toe leiden. Dus mensen aansporen en verplichten een baan te zoeken. Gaat niet werken.

De gene die wel snel een baan heeft. Voelt ook dat hij gewoon moet doen wat hij moet doen. Om zo in zijn basis behoeften te voldoen.
Iemand die verplicht wordt een baan te zoeken. Mist hier de boot. Omdat hij niet heeft geleerd om bij zijn gevoel te komen. Wat is de intrinsieke motivatie? Deze mensen zouden van bedrijven en instellingen een kans kunnen krijgen om te kijken, uit nieuwsgierigheid of ze daar zonder voorwaarde zouden willen werken, en kennis op doen en te delen. Dit met behoud van de uitkering. Deze periode is niet tijd gebonden. Omdat je anders deze personen zou remmen in hun ontwikkeling naar hun gevoel. De periode houdt op als de interesse van deze persoon verloren gaat. Het is nu crisis dus alle tijd om elkaar te gaan helpen. En niet bang zijn om te verliezen. Je verliest niets je krijgt er veel voor terug. Een nieuwe kijk op dingen van mensen die je niet kent brengt verrassende resultaten.

Laat een ieder in zijn waarde.
Hoe deze aarde tot stand is gekomen is niet belangrijk.
Belangrijker is dat wij gewoon doen wat ons gevoel ons verteld. En niet ons denken.
Een ding weten we wel.
Ons hart leeft eerder in ons, dan ons denken.
Waarom zou je dan vanaf nu verzaken om gewoon uit je hart te gaan leven.
Je denken is een illusie.

Ik besef, mocht een ieder dit gaan doen, er veel twijfels zijn en er mensen bang zijn om dingen/zaken te verliezen.
Op de weg die te gaan is.
De weg? Die weet ik niet.
Een ding weet ik wel.
Crisis betekent niets meer dan, Een nieuw begin.

GEWOON DOEN

Ik ben mijn crisis te boven voor dit moment.
Er zullen nog vele volgen.
Ik denk dan gewoon weer terug aan mijn eigen verhaal.
Als ik weer in mijn gevoel zit.

Je kunt niet alles willen verklaren en ook niet willen bezitten.
Als je gewoon doet wat je gevoel aangeeft.
Krijg je dat, wat je nodig hebt.
Dan komt het goed.

Ik hoop dat u na het lezen van dit verhaal mij een reactie zou willen sturen in een mail, wat u er van vindt. Ik wens u veel lees plezier. reactie
 

De vuurtoren geeft koers. Je gevoel ook

 

Als een paal boven water

 

 
 

Het eerste gesprek is gratis
maak nu een
afspraak

 

 

© 2012  Alg.voorwaarden  links

Keijzer Kompas - Dollard 220 - 9204CW - Drachten - 06 53880253 - e-mail